Colombia

Uiteindelijk ben ik niet met de zeilboot naar Colombia gegaan, maar met het vliegtuig. We hebben een week in quarantaine gezeten in Panama stad met corona, en daarna was er niet genoeg tijd meer om met een boot te gaan. Tenminste, tijd heb ik natuurlijk zat, maar mijn nieuwe reismaatje Laurens kwam naar Colombia, en daar wilde ik geen dag van missen. Nu ben ik blij dat ik meteen hier heen ben gevlogen, want anders had hij alle avonturen van deze week zonder mij beleefd! En dan had ik die verhalen elke keer aan moeten horen.

We hebben hier meteen vrienden gemaakt, feestjes gevierd en veel gewandeld, door Cartagena en over de islas Rosario in Colombia. Nu we de stad en het eilad hebben verlaten, heb ik eindelijk even tijd om hier iets te schrijven. Ik leef nog en het is hartstikke gezellig.

Gelukkig nieuwjaar!

1 Januari en ik zit op een Caribisch strand in Panama. Aan de overkant zien we een eiland vol palmbomen, zelf zitten we op een eiland vol palmbomen. Je kan hier over de kokosnoten struikelen en dat doen we vaak want we hebben een kater.

Ongelooflijk dat ik hier ben. Het voelt net alsof ik straks weer gewoon naar huis ga. Maar daar woon ik niet meer. Even schakelen. Dat was 2021. Ik heb geen man en geen huis meer. In plaats daarvan heb ik alle vrijheid om te gaan en staan waar ik wil, met wie ik wil, hoe ik wil. Ik ben familie en vrienden niet kwijt, ja één goede vriend dan, die zal ik niet meer elke dag zien. Ik ben dankbaar voor lieve familie en vrienden die mee lezen en mee reizen. Ik ben dankbaar voor een goede scheiding met aandacht en zorg voor elkaar. Ik ben dankbaar voor degenen die de Broedmachine draaiende houden, zodat ik weer terug kan komen naar mijn tweede thuis in Beverwijk. Daar heb ik super veel zin in. Maar nu nog niet.

Morgen gaan we naar Panama stad, naar een Airbnb mét klaverjastafel. Woensdag ga ik met een jeep en een speedboot naar de San Blas eilanden. José gaat naar huis, Ingwar en Jenny reizen door. Maar ik zal niet lang alleen zijn, want in Colombia staat al weer iemand op me te wachten. Ik kijk er nu al naar uit om in de zee te zwemmen, zoals hier, en hem bij een barretje onder de palmbomen te zien staan.

Volgende keer beter

Ik heb het niet gehaald, geen PADI duikdiploma voor mij. Het is me niet gelukt om in drie ochtenden onder water te leren ademen, noodprocedures uit te voeren en tegelijkertijd om te gaan met alle apparaten en systemen voor het duiken. We begonnen meteen in zee, hoppa met alle apparatuur en gewichten om achterover van de boot laten vallen. Vanaf het eerste moment moest ik mentale barrières doorbreken.

En dat is prima, dat heb ik deze reis al 100 keer gedaan. Maar onder water moet je helder kunnen blijven denken en rustig blijven als je in een moeilijke situatie terecht komt. Ik kan al amper helder nadenken op de kade. Jammer! Ik heb me zo voorbereid, de knie was beter, de vitamientjes op peil, het theorie examen gehaald, maar mijn hoofd is er nog niet klaar voor. Dit was niet mijn tijd, volgende keer beter.

Dikke kus vanuit Panama en gelukkig nieuwjaar allemaal!

Stil zitten en beter worden

Rust nemen en toelaten leidde er toe dat ik ook echt ziek werd. Ik heb de afgelopen week veel stil gezeten met mijn been omhoog, ben vroeg naar bed gegaan en heb me geconcentreerd op beter worden voor mijn duikcursus begint.

Op kerstavond was ik bijna beter, en hebben we de dag doorgebracht bij een strandtent in de buurt. Kerstdag, ook op strand. Het voelt alsof als ik straks thuis kom, ik weer kerst moet vieren. Dit is geen kerst zo met je voeten in het zand. Maar het is wel lekker hoor. Mijn familie en vrienden vieren kerst heel klein, er is geen traditioneel kerstdiner bij oma en er is geen kerstpleintje van José. Ik ben dankbaar dat ik hier ben en deze weken samen met José, Ingwar en Jenny met veel bewegingsvrijheid leuke dingen kan doen.

En als we thuis komen kunnen we klaverjassen. Want José heeft zich als klaverjas meester opgeworpen om het ons te leren. Weer een mooi souvenir om mee naar huis te nemen!

Vandaag begint de duikcursus en de knie werkt, ik kan zwemmen. De bacterie is uit het systeem en ik ben ook bijna niet meer verkouden. Doel bereikt! Hierna mag het feestje weer aan! Want oud en nieuw schijnt hét feest van Bocas del Toro te zijn, en het gerucht gaat dat Britney Spears komt.

Gedwongen rust

Ik heb hier allerlei ‘gevaarlijke’ dingen gedaan, in watervallen geklauterd, geziplined, paard gereden in de bergen, gesupt, scooter gereden, bij José achterop de scooter gezeten, en hoe ga ik door mijn knie? Door een spelletje levensgroot Jenga bij het zwembad. De Jenga toren viel om, ik viel om, en nu is de knie dik en instabiel.

Het moest er natuurlijk een keer van komen tijdens de reis, het is in mijn leven al 10 a 15 keer gebeurd dat ik een paar weken met de knie omhoog moet om te herstellen van een val. Het resultaat is gedwongen rust. Even geen kanotrips, dansfeestjes, jungle wandelingen of levensgroot Jenga, gewoon met het pootje omhoog bij het zwembad. Jammer, want ik ben nu in Bocas del Toro, en er zijn zo veel mooie avonturen te beleven hier. Goed, want er is geen mooiere plek om met het pootje omhoog te zitten dan op het prachtige Isla Solarte.

Als ik niet was gevallen had ik niet de rust gehad om een hele dag aan het zwembad te zitten. Want: afleiding! Dingen doen! Als ik niet hinkte hadden José en ik niet de luxe van een directe shuttle vanaf onze vorige bestemming geboekt. Zo’n shuttle is heerlijk, ruimte, hulp met je bagage, niet zoeken waar je moet zijn. Wel een beetje duurder, en een beetje minder avontuurlijk, maar nu kon het niet anders, ik kon mijn eigen bagage niet lokale bussen in en uit slepen. Ik kan niet alles zelf doen, ik móét hulp accepteren. Rust en stil zitten geven ruimte aan vermoeidheid, allerlei pijntjes en ongemak. Verwerking, verdriet, zon, uitzicht, vooruitzichten, accepteren.

Dorpsplan Wijk aan Zee

Ik ben niet in Nederland, maar mijn eindrapport met aanbevelingen voor het Dorpsplan Wijk aan Zee is afgelopen week goedgekeurd door het college van Beverwijk. Daarom stond dit mooie artikel in de krant!

Gaaf hè! En dan hebben ze nog niet eens het succes van de crowdfunding voor de Skatebaan in Wijk aan Zee genoemd, de nieuwe initiatieven van het dorpshuis, de aandacht voor vrijwilligers in het dorp of het ontzettend mooie eindrapport van Space&Matter met scenario’s voor de toekomst van Wijk aan Zee:

Bedankt wethouder Niele voor het geweldige compliment; –als ze binnenkomt denk je dat de zon schijnt– Zo superfijn dat ik dat door mijn werk kan doen. Het is de reden dat ik nu op reis ben. (In het artikel staat — op wereldreis– :)) Dit jaar is ook mijn relatie van 17 jaar verbroken. We hebben besloten om uit elkaar te gaan. Ik kon daardoor de energie om het zonnetje naar boven te halen niet altijd meer opbrengen, en mijn energie is heel belangrijk voor mijn werk, vooral voor het werken met grote groepen mensen. Ik had niet meer de beschikking over mijn volledige capaciteit.

Ik ben nu in midden-Amerika flink aan het opladen met zon! Zodat ik dat straks weer in kan zetten en door kan geven. Ik hoop dat er dan nog meer mooie opdrachten zoals deze zijn!

Hoe het gaat

Mijn familie vraagt hoe het gaat. Het gaat goed, ik heb het hartstikke naar mijn zin. Met wat dipjes daar gelaten, zit ik in het algemeen lekker in mijn vel. Ik vind het heel heftig dat de lockdown in Nederland weer is verlengd. Ik zit hier in de zon, aan het strand en ben heeeeeeel dankbaar dat ik vrij kan rondlopen en veel mag mee maken.

Ik ben nu voor de tweede keer in Costa Rica, na mijn uitstapje in Nicaragua, en na in zo’n heel arm land geweest te zijn voelt het hier rijk, comfortabel en makkelijk. Ik ben hier nu echt op vakantie met José, inclusief bezoek aan ingwar en jenny. Dat is heerlijk vakantie, en het zal niet zo lang meer duren voordat ik weer zat ben van vakantie en weer wil gaan reizen 🥸.

Maar hoe het gaat? Nu heel rustig, relaxed en comfortabel. Het zal een fase zijn, en ik bekijk het per dag. Dikke kussen en knuffels aan iedereen in Nederland. 😘

Hoeveel vulkanen zijn er in jouw land?

Dat vroeg de taxichauffeur in Nicaragua aan mij. Nou meneer, helemaal geen één. Echt geen één? Vroeg hij? Nee todos plat, helemaal vlak, plat, niks, nada. Nicaragua, het land van meren en vulkanen, waar mijn taxichauffeur heel graag zijn Engels met mij oefent. Je kan je niet voorstellen hoe prachtig mooi het is. En hoe ontzettend arm.

Op straat zie je schooierende honden, mensen met één been, junkies en oudjes in gescheurde kleding. Naast de straat palmbomen, iguana’s, meren en stranden. Degenen die alles op alles zetten om geld te verdienen verkopen zonnebrillen, armbandjes, snoep, kinderspeelgoed, telefoonopladers en koude drankjes in plastic zakjes. We hebben zelfs iemand aan onze tafel gehad met een display vol afstandsbedieningen. Je zal het maar net nodig hebben.

Soms heb je een stukje land zonder huisje dat helemaal vol ligt met vuil en goorigheid, een klein kind en een varkentje scharrelen er tussen op zoek naar wat eetbaars. Soms loopt een hondje gek van de honger zo de straat over en wordt aangereden. Ze blijft naast de weg liggen, en constant cirkelen de gieren over het land op zoek naar dit soort ongelukken.

Het is zo ontzettend hard. En het contrast is echt heel groot. Wat kan je, als je hier geboren bent, als je valt voor de drank en de drugs. En die stomme loterijen waarvoor iedereen maar kaartjes blijft kopen. Ik wil dit land kennen, ik wil het beter begrijpen. Er zijn hier zo ontzettend veel mensen overleden de laatste jaren, aan een epidemie die de president ontkent.

Mijn medereizigers leren mij hoe je hier mee om kan gaan. Koop niet van kinderen, dat houdt ze uit school. Ga naar lokale ondernemers. Koop eten voor mensen als ze honger hebben. We hebben een groepje kinderen aan onze tafel gehad waarvan de grote zus met een lepel al haar zusjes en broertjes eten gaf van het bord wat wij ‘niet lekker vonden’. Het is verdrietig en de realiteit, je bent deel van de wereld en je kan het maar beter accepteren zoals het is. Ook als ik weg ben zal dit hier de realiteit zijn. En ook als ik terug kom. Want woooow jongens wat is dit een prachtig land, en ondanks alle misère zijn er ook geweldig mooie ervaringen. Dit hoort er bij. Je kan niet alleen het zoet hebben.

de foto die je neemt
Als je een kwartslag draait.

Vrienden maken

Ik schrik wakker om 5.45 in mijn kamer met al mijn kleren van gisteravond nog aan. Dat komt mooi uit want ik moet heeel snel inpakken om de bus niet te missen die ik gister heb geboekt. Volgens mijn ticket moet ik om 6.15 op het busstation zijn. Maar punt één, dat ga ik niet redden, en punt twee, de bus gáát eigenlijk pas om 7 uur, dus daar mikken we op.

Gelukkig ben ik wakker geschrokken want ik had geen wekker gezet. Ik heb altijd al moeite met het inpakken van mijn tas, wat pak ik het eerst in, waar zal beginnen? Gelukkig heb ik gister al een beetje organisatie aangebracht. Maar nog niks ingepakt. Ik ben lekker gaan eten met vrienden, die om één of andere reden constant tequila’s bleven bestellen. Ik ben zo blij dat ik hier vrienden heb gemaakt. Het is zo anders om je tenminste een beetje gekend te voelen, niet helemaal alleen. Het maakt het reizen totaal anders, ik voel me veel meer op mijn gemak.

Ik vind het moeilijk om vrienden te maken, voel me snel te veel, te oud tussen de twintigers en ook te intens. Ik zie dit als de kans om helemaal mezelf te zijn, eerlijk te zijn en precies te doen wat ik zelf wil. Niemand heeft hier een beeld van me, niemand weet hoe ik normaal ben, en ik laat dat ook allemaal los. Het is natuurlijk makkelijker om vrienden te maken als je lekker oppervlakkig mee praat, en dat kan ik gewoon niet. Dus het was een superfijne ervaring om vrienden te maken die je waarderen als je echt helemaal jezelf bent. En dat ze dan de hele avond tequilla’s bestellen neem ik op de koop toe. 

Ik schrijf dit vanuit een ijs- en ijskoude bus, dus ik heb het gered. Iedereen draagt mondkapjes dus het is niet erg dat ik een beetje stink. Ik ben blij dat ik zowel een vest als een sjaal mee heb genomen, ik sleep het elke keer mee, en nu maak ik eindelijk die belachelijke airconditioning mee waar ik het voor in mijn tas heb. Ik was toch nog scherp genoeg in de vroege morgen. Ik ga weer terug naar Costa Rica, en morgen haal ik José op van het vliegveld. En dat betekent dat ik nu al kan uitkijken naar het verder samen reizen met een vriendin tegen wie je alleen maar eerlijk kan zijn. ♥️

Het was een feest

Ik zit nu bij een heel authentiek Nicaraguaans eettentje. Zo authentiek dat de 8-jarigen aan tafel zitten te roken, en je heel hard moet praten om boven de muziek uit te komen zeg maar. Het is super schoon, mensen ontsmetten constant hun handen, de tafels en zelfs de stoelen, en alle bestek zit ingepakt in papieren doekjes. De angst voor het virus zit er goed in.

Op straat komt van alles voorbij, dronken mannen die elkaar ondersteunen, groepjes op scooters en motoren, taxi’s. Ik vind het heerlijk om hier lekker alleen te zitten en alles te observeren, het is direct naast mijn hostel, dus ik ben ook zo in bed. Het is nu negen uur ‘s-avonds en ik heb de hele middag gedanst. Heel hard gedanst. De blaren staan op mijn tenen van het dansen.

Het was een feest met verschillende locaties, van het ene zwembad naar het andere, een poolcrawl in plaats van een pubcrawl. Bij de laatste locatie was een geweldige vrouwelijke DJ aan het werk, en ik heb gesprongen en gejoeld. En het is klaar. Uitgedanst. Ik heb van twee uur s-middags tot negen uur s-avonds gedanst, soms in mijn eentje, soms met mensen uit het hostel en het was ge-wel-dig. En toen was ik er klaar mee.

Iedereen ging de bus in naar de volgende locatie. Ik ging in een taxi terug naar het hostel. toen ik daar aan kwam was het pas kwart voor negen. De tijd dat de stoere mensen nog niet eens denken aan uitgaan. Ik ben niet stoer. En ik heb ook geen zin om nog van locatie naar locatie te slepen met een stel steeds twintigers die steeds meer drinken. Ik mis mijn vrienden en festivalgangers! Ik zit hier lekker in een schoon shirt in een fijn eettentje om me heen te kijken.

Het is heerlijk om de vrijheid van het feest te voelen. Het is heerlijk om hard te dansen en te springen aan een zwembad in de zon. En het is heerlijk om zelf te besluiten wanneer je naar huis gaat.

Misschien kan ik het geld dat ik hier besteed beter inzetten voor festivalkaartjes met vrienden deze zomer? Dat zou deze zomer toch eindelijk moeten kunnen?

Kijk voor de feest-filmpjes op mijn instagram!