Het was een feest

Ik zit nu bij een heel authentiek Nicaraguaans eettentje. Zo authentiek dat de 8-jarigen aan tafel zitten te roken, en je heel hard moet praten om boven de muziek uit te komen zeg maar. Het is super schoon, mensen ontsmetten constant hun handen, de tafels en zelfs de stoelen, en alle bestek zit ingepakt in papieren doekjes. De angst voor het virus zit er goed in.

Op straat komt van alles voorbij, dronken mannen die elkaar ondersteunen, groepjes op scooters en motoren, taxi’s. Ik vind het heerlijk om hier lekker alleen te zitten en alles te observeren, het is direct naast mijn hostel, dus ik ben ook zo in bed. Het is nu negen uur ‘s-avonds en ik heb de hele middag gedanst. Heel hard gedanst. De blaren staan op mijn tenen van het dansen.

Het was een feest met verschillende locaties, van het ene zwembad naar het andere, een poolcrawl in plaats van een pubcrawl. Bij de laatste locatie was een geweldige vrouwelijke DJ aan het werk, en ik heb gesprongen en gejoeld. En het is klaar. Uitgedanst. Ik heb van twee uur s-middags tot negen uur s-avonds gedanst, soms in mijn eentje, soms met mensen uit het hostel en het was ge-wel-dig. En toen was ik er klaar mee.

Iedereen ging de bus in naar de volgende locatie. Ik ging in een taxi terug naar het hostel. toen ik daar aan kwam was het pas kwart voor negen. De tijd dat de stoere mensen nog niet eens denken aan uitgaan. Ik ben niet stoer. En ik heb ook geen zin om nog van locatie naar locatie te slepen met een stel steeds twintigers die steeds meer drinken. Ik mis mijn vrienden en festivalgangers! Ik zit hier lekker in een schoon shirt in een fijn eettentje om me heen te kijken.

Het is heerlijk om de vrijheid van het feest te voelen. Het is heerlijk om hard te dansen en te springen aan een zwembad in de zon. En het is heerlijk om zelf te besluiten wanneer je naar huis gaat.

Misschien kan ik het geld dat ik hier besteed beter inzetten voor festivalkaartjes met vrienden deze zomer? Dat zou deze zomer toch eindelijk moeten kunnen?

Kijk voor de feest-filmpjes op mijn instagram!

Gringo Tax

Ik ben aangekomen in het paradijs! Palmbomen, lieve mensen, witte stranden en zo betaalbaar! Het is hier ronduit belabberd leven voor Nicaraguanen zelf, en tegelijk is het een paradijs voor toeristen.

Om hier te komen moest ik mijn eerste grensovergang in Centraal-Amerika over en dat was een uitdaging! Gelukkig zijn de landsgrenzen tussen Costa Rica en Nicaragua open, maar je moet wel echt weten waar je moet zijn om alle papiertjes te halen en te weten wie je wel en wie je niet hoeft te betalen. Gelukkig hebben deze lieve mensen een blog geschreven over bij welk winkeltje je wat kan halen, en dat heeft erg geholpen. Ik hoef het nu ook niet meer helemaal uit te schrijven voor jullie, want je kan daar lezen hoe chaotisch het is vanuit Nederlands perspectief.

Omdat ik netjes op tijd alle documenten aan de Nicaraguaanse regering had gestuurd was ik hoppa binnen een half uur de grens over. Onderweg passeerde ik een groep van zo’n 30 beteuterde mannen in sportoutfits, waarvan ik later begreep dat hun PCR-tests voor de hele groep als ‘nep’ werden bestempeld door de grenspolitie. En dan sta je daar. Gelukkig had ik van alles uitgezocht en mijn PCR-test bij een officiële, door de regering goedgekeurde, instantie laten doen. Op het moment dat ik dat soort dingen aan het uitzoeken ben voel ik me alsof ik overdreven bezorgd ben en los moet laten, gewoon zien wat de dag brengt! Maar als ik dan supersoepel de grens over wandel, omdat ik alles klaar en in kleur geprint heb in mijn mapje, ben ik toch wel blij met mijn eigen reisstijl.

Ik heb nu ook bij mijn weten mijn tweede gringo tax betaald. En ik vind het dikke prima, blijf mij maar voor de gek houden. Een gringo is in Centraal- en Zuid-Amerika elke Westerse buitenlander (en een yanqui is een Amerikaan). En gringo’s betalen extra, want je kan ze makkelijk voor de gek houden, en ze hebben toch geld.

Na dat al mijn bagage door de scanner was geweest in Nicaragua, pakte een vriendelijke beambte mijn tas, en marcheerde naar de taxistandplaats. Ik bedoel, een stukje weg waar misschien taxi’s zijn, of niet, of ze zijn om de hoek. Hij werkte voor het bureau voor toerisme zei hij, en hij hielp toeristen het land binnen komen. Ik was toen al door alle douane en controleposten heen, dus feitelijk was ik allang ‘in het land’. Onderweg ratelde hij door over hoe veel ik de taxi moest betalen, wanneer ik de taxi moest betalen en dat ik eerst mijn bagage uit de taxi moest halen alvorens te betalen. Er ging vast ook een bus. Maar ik had gelezen dat de taxi maximaal 25 dollar zou zijn, dus ik was al voorbereid om een taxi te betalen in plaats van twee hete, langzame, volle bussen met overstap. Nu had ik geen keus meer, de taxi werd voor me geregeld, dat kon echt niet voor minder dan 30 dollar en hoppa, vrouw in taxi, bagage in taxi en wegwezen. Ik zag best dat de taxichauffeur onze douanebeambte wat geld gaf, en dat de beambte van mij ook een ‘tip’ wilde in Costa Ricaanse Colones vond ik gewaagd, maar ook dikke prima. Ik was de douane door, iedereen wilde me alles, van sim-kaarten tot cashewnoten verkopen aan de grens, en ik was de chaos voorbij en ik zat in een taxi en niet op en hete bushalte midden in de zon. Daarbij waren er geen andere gringo’s in de buurt, en taxi’s had ik zelf ook niet kunnen vinden, de stroom toeristen is zeer dun aan de grens bij Penas Blancas.

Binnen een half uur was ik op mijn eindbestemming voor 5 dollar en een paar Costa Ricaanse centen meer dan waar ik op had gerekend, en het is hier heerlijk. Toen de taxichauffeur geen wisselgeld had in Amerikaanse dollars maar mij in Nicariguaanse Cordoba’s wisselgeld gaf, dacht ik wel dat ik nog een keer gringo tax ging betalen. En ik heb het zonder zeuren aangenomen omdat ik de hele reis een heel vrolijk gesprek had gehad met deze taxichauffeur. Toen ik eenmaal in het hostel de officiële wisselkoers op zocht, bleek dat hij me precies het juiste bedrag terug had gegeven. Hij had vast al genoeg aan mij verdiend. Als het zo moet, reken dan maar een paar centen extra om deze vrouw op de meest paradijselijke plekken op aarde te brengen. Kom maar op met je gringo tax, dan blijf ik alles van te voren goed uitzoeken. Nu ook toegevoegd aan de voorbereiding op een nieuw land; altijd de wisselkoers opzoeken!

Beslissingen

Ik moet mezelf er elke keer toe zetten om een lokale bus te nemen. Het is niet te zeggen waar hij gaat, hoe laat, en hoe je die bus weer tot stoppen krijgt. Er zijn natuurlijk wel manieren voor; je kan in je beste Spaans mensen op straat vragen waar of hoe laat de bus vertrekt, je kan vooraan naar de chauffeur lopen om te proberen om de bus te laten stoppen waar je wil zijn, je kan simpelweg te laat uitstappen en proberen een taxi te vinden, dat kan allemaal. Maar het is elke keer een drempel, lekker ongemakkelijk allemaal.

Mijn Spaans is (nog) niet zo goed, en de mensen op straat sturen je ook zo naar de verkeerde bushalte. Omdat ze het zelf niet weten, of omdat je een stomme toerist bent. Ik loop te worstelen met het bagage compartiment, moet ik het zelf open doen, doet de buschauffeur het open, is mijn tas daar veilig, en alle plekken die uitkijken op het bagage compartiment zijn vol, dus ik moet aan de andere kant zitten, of ja, wat zou ik eigenlijk kunnen doen als ik iemand met mijn bagage weg zie lopen.. er achteraan rennen? Bij een busstop langs de snelweg? Ik dacht het niet. Er zitten geen onvervangbare dingen in. Ik laat het los en ontspan.

Al dit soort kleine beslissingen, de hele dag door, zijn lastig in je eentje. Neem ik de lokale bus of een dure taxi? Welk hostel zal ik boeken? Hoe laat ga ik naar dat busstation? Laat ik die grote kakkerlak door de kamer lopen of ga ik hem vangen? En het draaft door! Ben ik te veel aan het uitgeven? Zou ik niet moeten sparen voor een huis? Hoe zou het in Nederland zijn? Mijn lieve vrienden en familie moeten een nieuwe lockdown in, zo ontzettend rottig voor jullie, lieve mensen.

Ik vraag mezelf niet af of het goed is dat ik hier zit. Het is heeeeel goed dat ik hier zit en alles zelf beslis. Ik ben nu op weg naar een land waar “corona niet bestaat” maar waar je wel een PCR test moet doen om binnen te komen; Nicaragua. Over die beslissing heb ik lang gedaan, ik heb iedereen die ik tegen kwam gevraagd of ze geweest zijn en of het veilig is en wat ze mij zouden aanraden, en ik heb er zin in! In San Juan del Sur, mijn eerste bestemming, zal ik één ding niet zijn, en dat is alleen! Hasta Luego!

Onverwachte vrienden

Één van de zorgen die ik had over Costa Rica, is dat het hier vol zou zitten met Amerikanen. En aangezien ik veel met Amerikanen heb gewerkt, dacht ik dat dat een grote afleiding zou kunnen zijn tijdens het reizen. Je weet wel, je loopt ergens door een mooi gebied, lekker rustig, en ineens kom je een groep schreeuwende Amerikanen tegen. Weet je wat ik bedoel? Weg idylle.

Maar soms zijn Amerikanen heel leuk! Ik was op excursie naar Isla Tortuga, (een eiland in de vorm van een schildpad, niet een eiland waar je schildpadden kan zien, jammer genoeg), en een beetje bezorgd dat ik daar als enige solo-reiziger op die boot zou zitten. Bang dat er allemaal stelletjes en families leuk zo’n bootreis gaan maken, maar backpackers niet.

Op straat zitten hier in Jacó veel boekingsagenten met flyertjes en foldertjes voor de verschillende dingen die te doen zijn in de omgeving. Ik vroeg naar een excursie waar veel solo reizigers naar toe zouden gaan, en hij zei dat ik op deze excursie zeker vrienden zou maken. En anders wilde hij mijn vriend wel zijn. Ja ja.

Dus ik zit een beetje in mijn eentje een beetje voorop die boot, want wat als er dolfijnen zijn, dan kan je die daar natuurlijk het beste zien, lekker ongemakkelijk te zijn. En dan komen de Amerikanen, super enthousiast, vriendelijk en Amerikaans, en beginnen een gesprek over álles, één was gastgezin voor een Nederlandse student, de ander is fan van van Gogh, en de andere twee zijn gewoon in het algemeen enthousiast. In tien minuten werd ik geadopteerd door deze vier dames, die tusen de 40 en 66 jaar oud waren, en álles hebben gefilmd en gefotografeerd. En verteld.

We hebben met z’n vijven gesnorkeld, op de bananenboot gezeten en gedanst op de boot. Ik heb een paar filmpjes op mijn instagram: https://www.instagram.com/annna_events/ en klik op het rondje onder mijn profielfoto: -op reis in 2021- maar voor de rest wacht ik de foto’s van m’n nieuwe vrienden af. Want ik móét natuurlijk langs komen in Portland en in hun huis slapen, en alles. Dus superleuk. Wat leuk die lieve enthousiaste Amerikanen, goed dat er hier veel van zijn.

Foutjes die niemand ziet

Ik kan het bijna niet geloven, ik vlieg alleen de Atlantische oceaan over. Onderweg om alleen mijn eigen zin te doen. Niet zonder foutjes te maken, maar hee, dat ziet toch niemand.

Wat voor foutjes vraag je?

Nou bijvoorbeeld vanmorgen, ik wilde als een echte backpacker beginnen, zo één die met de bus naar het vliegveld gaat in plaats van met de taxi. Dus ik alles uitgezocht, gedubbel checked, en om 4 uur ‘s-ochtends naar het busstation gelopen. Dat ga ik dus meteen nooit meer alleen doen hè, ook weer geleerd, dan is er niemand op straat behalve straatvegers, dronkaards en daklozen, en dat is geen goed idee. Mentale aantekening van gemaakt. Al waren er deze maandagnacht geen dronkaards en daklozen in Puerto de la Cruz hoor pap.

Het busstation was al 15 meter verder dan Google aangaf, en de bus stopte nog eens 30 meter verderop. Dus tegen de tijd dat ik dat doorhad, en naar de bus hobbelde met mijn twee rugtassen, reed de bus alweer weg. En ook in Spanje mag je niet buiten de halte op de bus stappen.. “Nee-nee” deed de buschauffeur met zijn vingertje.

En ik was nog wel 20 minuten te vroeg. En ik had nog wel de QR-code op de bushalte gescand om voor de zesde keer te checken of mijn bus hier wel kwam. En er stond van wel! Dus ik heb het bonnetje van de taxi bewaard, dan kan ik die nog boos ergens heen sturen. Google ofzo, of het busbedrijf.

Maar goed, dat zag toch niemand. En ik was op tijd op het vliegveld. En nu zit ik in het vliegtuig naar San Joseeee. En staat er voorlopig geen dure vlucht op het programma om te missen, dus ik kan overal verkeerd staan en te laat komen.

Joe Joe!

Dag 11 van 181

Vakantie, dag 11 van 181 geeft mijn agenda aan. Ik heb zes maanden vrij genomen en het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen.

Het is vandaag mijn trouwdag. Het zal de laatste zijn, want het contract voor de scheiding zat vandaag in mijn mail. Het is de reden dat ik vrij heb genomen. Mijn tante Joke schreef me gister in een berichtje “helemaal je hart volgen en je rugzak legen.” Dat klopt helemaal. Één voor één dingen los laten die ik niet meer nodig heb, die niet meer bij mij passen. Zoals mijn trouwdag, mijn leven in een team, ‘de vrouw van’. Tijd om op eigen benen te staan, zelf beslissingen te nemen, op mezelf te vertrouwen.

Omdat het allemaal zo persoonlijk is vind ik het veel moeilijker om hier over te schrijven dan over Japan, waar mijn eerdere blogs over gingen. Van veel vrienden en familie kreeg ik de vraag of ik zou schrijven, of ik ze op de hoogte zou houden, zoals in Japan. Ik vind het moeilijk. Ik ben bang dat mijn avonturen mensen pijn doen, dat ik dingen schrijf die je niet wil lezen. En gewoon “en toen was ik hier, en toen was ik hier” dat zit er voor mij niet in op het moment. Ik ben namelijk op reis om helemaal mijn hart te volgen en mijn rugzak te legen, en als ik eenmaal ga schrijven komt dat allemaal op papier. De reis die ik maak gaat niet per se over Centraal Amerika.

Dus. Succes er mee.

Groetjes uit Tenerife, waar we de eerste Zuid-Amerikaanse tempels al hebben gezien als we onderzoeker Thor Heyerdahl mogen geloven. Dat is nog eens een avonturier! Zoek de documentaire Kon Tiki maar eens op waarin hij met een rieten bootje de Oceaan over zeilt om te bewijzen dat vroege beschavingen al over zee reisden en overal tempels bouwden.

Stadsconferentie

Op 7 juli nodig ik een aantal interessante sprekers uit op het podium van Podiumcafé Toos in de Broedmachine voor gesprekken over de toekomst van Beverwijk en Wijk aan Zee.

Vorig jaar zijn we online in gesprek gegaan met ondernemers en betrokkenen, over de toekomst van het kleine stukje stad rondom ons gebouw, dit jaar wordt een vervolg daar op. Klik op het filmpje hier om een samenvatting van vorig jaar te zien!

Je kan alle filmpjes terugkijken op het Broedmachine YouTube Kanaal.

Programma

15.15 Inloop
15.30 Opening door wethouder Serge Ferraro
Presentatie project spoorzone
16.15 Film: De rauwe charme van Beverwijk
16.40 Discussiepanel met o.a. wethouder Brigitte van den Berg, onderzoeker Lotje van den Dungen en hoofdrolspeler José Schuyt.
17.10 Borrel!
18.00 Diner (Hier onder bijboeken)

Reserveer een plekje via broedmachine.cc/stadsconferentie dat is voor ons nodig om aan de corona maatregelen te kunnen voldoen!

Inspiratie op een industrieterrein in Beverwijk

Ver vanuit de polder zie je het eerste kunstwerk al wapperen in de wind. Fel neon oranje doek hangt in bogen aan de containerkraan op een transportterminal in het Beverwijkse Business Docks. Het is het werk van André Pielage, die uitgenodigd door het Instituut voor Toegepaste Integrale Waanzin hiermee zijn perspectief geeft op het Beverwijkse industrieterrein. De kleur oranje is zo fel, dat geen camera het goed kan vangen, met het blote oog is het  een spel van vlammen in de wind tegen de grijze hemel. “Als je het eenmaal gezien hebt, kan je het niet meer ont-zien,”; zegt Pielage er zelf over. Van 8-18 oktober is dit werk, samen met het werk van vier andere kunstenaars hier in de buitenlucht geëxposeerd als onderdeel van de kunstmanifestatie WERKEN.

De curator van de manifestatie, Jaap Velserboer, nodigde vijf kunstenaars uit om een werk te maken geïnspireerd op het Beverwijkse industrieterrein. Jaap: “In dit gebied kom je niet als je er niet specifiek moet zijn, maar de kunstenaars we rond leidden, waren bijna allemaal meteen enthousiast.” Woordkunstenaar Steven de Peven zag bijvoorbeeld meteen het gebrek aan gezelligheid en sfeer in het gebied, en besloot om er iets aan te doen. Hij pakte met rollen kanten randjes en gordijntjes bijvoorbeeld een dichtgetimmerd pand aan, dat al tijden midden op het industrieterrein staat te wachten op een wijziging van het bestemmingsplan. De titels van zijn werk zijn onderdeel van de kunst, zo is er ‘bovenkant’, ‘onderkant’, ‘zijkant’, en zijn er door de gehele kunstmanifestatie referenties te vinden. Er is ‘binnenkant’, ’achterkant’, ‘de juiste kant’ en ga zo maar door. Hiermee heeft de kunstenaar onbedoeld een geweldige uitdaging gemaakt voor kinderen die de door de organisatie gemaakte speurtocht volgen, en zo tijdens de herfstvakantie op zoek kunnen naar ‘alle kanten van het industrieterrein.’

Oscar Peters liet een ware vulkaan herrijzen langs de drukke Parallelweg. Toevallige voorbijgangers stoten elkaar aan: “Kijk nou Ans! Een vulkaan!” Het is ook een onnatuurlijk schouwspel op een industrieterrein. Bovenop de vulkaan draait een grotesk reuzenrad, met een lugubere verrassing op de achterkant. Een menselijk skelet draait daar rondjes door de mond van de vulkaan. “Rondjes langs de rand van het bestaan.” Zegt Peters zelf. “In die zin staat het werk ook symbool voor de tijd waar we nu in leven.” Om de achterkant te kunnen zien, kunnen mensen om de vulkaan heen rijden, waarbij ze gewoon in de auto kunnen blijven. Ook toepasselijk in de huidige tijd.

Velserboer heeft het contrast met dit grootse werk gezocht bij Simone de Groot; “Haar werk staat voor rust, en het vinden van de menselijke maat.” Aan de kop van de haven ging de Haarlemse de Groot op zoek naar ruimte voor bezinning tussen containerschepen en een drukke vierbaansweg. Zij liet zich daar bij inspireren door het nummer “Sittin’ on the dock of the bay” van Otis Redding. Om zichzelf te helpen plaatste ze twee boeien in het water, een met ‘adem in’, en de ander met ‘adem uit’. “Een herinnering aan de essentie.”; alsdus de kunstenaar die elke dag van 12.00 tot 15.00 aanwezig is op een bankje op deze locatie.

De organisatie van de kunstmanifestatie heeft een hele hoos aan lokale bedrijven aangetrokken om te helpen bij het tot stand brengen van het evenement. Zij leverden materialen, locaties en inspiratie. Braam recycling is een goed voorbeeld, een familiebedrijf dat al 85 jaar grond verwerkt in de IJmond. Zij hebben een kenmerkende ondoordringbare muur om het terrein heen staan, die als vanzelf al de nieuwsgierigheid van de voorbijganger wekt. Kunstenaar Bethany de Forest bouwde de muur en het hek na in miniatuur. De Forest: “Toen ik hier voor het eerst kwam ging mijn verbeelding aan, het is eigenlijk meteen ‘mijn muurtje’ geworden.” Door haar maquette stereoscopisch te fotograferen, heeft ze een 3d-beeld gecreëerd dat bezoekers door industriële kijkers op locatie kunnen zien. Het lijkt net of je naar het gebied kijkt waar de kijker op is gericht, maar dan met een aantal toevoegingen van de kunstenaar. Wat is echt en wat is een toevoeging? Bethany de Forest geeft haar eigen perspectief, en maakt zo de reis van bezoekers op een onbestemd industrieterrein in de provinciestad Beverwijk de moeite waard.

Foto’s: Lizzy Tardy Photography