Ik heb geen idee waarom ik over drie dagen naar Japan ga

Familie en vrienden vragen mij de afgelopen weken waarom ik naar Japan ga, waarom ik alleen ga, en wat ik daar ga doen. En ik weet het antwoord niet. Maar ik ga aanstaande maandag.

Ik ga er heen omdat ik dat wil. Dat klinkt nogal gewoontjes, maar dat is het niet voor mij. Ik weet namelijk niet vaak wat ik wil. Lange tijd heb ik geloofd dat ik geen intuïtie heb. Dat ik geen intern kompas heb die de weg wijst. Meestal ben ik ook tevreden met wat ik heb. Ik ben niet iemand die een groter huis wil, een dure bank of een nieuw paar schoenen. Het zijn anderen die me er op wijzen dat mijn schoenen nu toch wel erg versleten zijn, en dat ik beter nieuwe kan gaan kopen. Daarbij vind ik de meeste schoenen ook al snel goed genoeg. Meer dan vier paar schoenen passen vind ik te veel moeite. In ieder geval, ik dwaal af.

Waarom wil je eigenlijk kinderen?

Over deze reis is het heel duidelijk dat ik het wil, en daarom ga ik het doen ook. Ik heb wel eens aan een goede vriendin gevraagd, uit interesse; “Waarom wil je eigenlijk kinderen?” En zij antwoordde ook eerlijk; “Ik weet het niet, ik kan het niet uitleggen, ik wil het gewoon.” Hoe heerlijk moet het zijn om zulke duidelijke keuzes te kunnen maken. Dat heb ik nooit gehad met kinderen. Ik heb zelfs een moment genomen om mijn ouders te vertellen; “ik denk niet dat ik kinderen ga krijgen.” Want voor hen vind ik dat het ergst. Zij zouden een geweldige opa en oma zijn. Dus ik ga oefenen met weten wat ik wil, in een vreemd land, een onbekende omgeving, en alle vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Waar ik me kan veroorloven, bedoel ik.

Echte kunstenaars luisteren naar het universum

Ten slotte heb ik begrepen dat creatieven die echt goed werk maken doen wat ze voelen, wat ze willen, waar ze zich tot aangetrokken voelen en wat het universum hun aanreikt. Dit heb ik geleerd van schrijvers zoals Elizabeth Gilbert en Julia Cameron. En ik kan het hele jaar werken, maar in januari heb ik nooit werk. Dus laat ik het eens proberen, te doen wat ik wil. Het zou zo maar kunnen dat ik tot creatief werk kom dat kan verkopen, omdat ik maak wat het universum voor me heeft voorbereid. Mocht het niet zo zijn, dan ga ik toch naar Japan. Altijd winst.

Naast deze zeer persoonlijke bekentenissen is er nog een extra moeilijkheidsgraad: deze dingen hardop zeggen. “Ik ga naar Japan omdat ik dat heel graag wil.” En “Ik volg wat het universum me vertelt.” Jaha, vertel dat maar eens aan je schoonouders. “Ik ga naar Japan, met het plan om me daar te laten leiden door mijn nieuwsgierigheid.” Weer een les van Liz Gilbert; weet je niet wat je passie is? Volg dan gewoon je nieuwsgierigheid. Ik heb niets geboekt, behalve de eerste twee nachten in een hostel. Daarnaast heb ik een Japan Rail Pass gekocht, die ik een willekeurige periode van 7 dagen binnen de 21 dagen dat ik daar zal zijn in kan zetten. Want het geld groeit me ook niet op mijn rug. Ik weet natuurlijk ook waar ik land (Osaka), en vanwaar ik vertrek (Naha). Dus voor mijn vertrekdatum zal ik op het juiste vliegveld moeten aankomen. Ik geloof dat er iets van een ferry naar mij eindbestemming gaat die 26 uur duurt. Ik weet niet, ik zie wel.

Drie weken op een Japans perron staan twijfelen

Het helpt ook dat ik alleen ga. Misschien had ik het helemaal niet erg gevonden om mijn hele reis te plannen, en van te voren te bekijken, als ik samen met iemand anders zou gaan. Maar daar hing voor mij niet vanaf of ik zou gaan of niet. Ik zou gaan. Ik ga. Maandag. Als je alleen gaat ben je vrij om te gaan en staan waar je wil. Om in een seconde te beslissen of je op de volgende trein stapt, of toch niet. Het is natuurlijk ook eenzaam, je kan met niemand overleggen of je nu eens op die trein zal stappen. Ik ga me vast en zeker eenzaam en alleen voelen. Misschien is dat deel van de uitdaging waar ik naar op zoek ben. Misschien zou ik wel moeten zeggen: “Ik ga naar Japan omdat ik dat graag wil. Ik ga alleen, ik ga er heen met het doel om mijn nieuwsgierigheid te volgen. Ik ga er elke dag schrijven.” Zie je, ik weet het antwoord wel.

Twee boeken die ik aanraadt, over het volgen van het universum:
Elizabeth Gilbert – Big Magic
Julia Cameron – The Artist’s Way

Broedmachine en de gouden eieren

Ik ben mede-oprichter van de Beverwijkse broedplaats Broedmachine. Het is een super creatieve organisatie, met interessante uitdagingen en complexiteiten. Daar over schreef ik deze blog: Broedmachine en de gouden eieren.

 

Ik ben in China!

Foto’s zeggen meer dan 1000 woorden, daar moest ik aan denken toen ik deze foto’s terugzag van vorig jaar. Op weg naar de bruiloft van mijn nichtje moesten we overstappen in Xiamen in China. Daar hadden we 12 uur de tijd om de stad te verkennen. En ik vond het zo. ontzettend. leuk.  Dat kan je niet ontkennen als je deze foto’s ziet:

 

Ik wens meer van deze enthousiaste momenten in 2019, ook voor jou!

Avond van de Miskleun

Successen, winnaars en goede momenten, je komt ze zooo vaak tegen. Mensen delen goed nieuws maar al te graag. Aan zo’n succes zijn natuurlijk heel veel faalmomenten vooraf gegaan. En dat is goed! Het is zelfs het nieuwe start-up cliché, faal veel, faal snel, daar leer je van, en zo kan je weer verder. Wijzer, beter en een ervaring rijker.

Fail Fast, Fail Often
Fail Fast, Fail Often, een bestseller van Ryan Babineaux en John Krumboltz

 

Wij willen iedereen aanmoedigen om vaker faalmomenten te delen, en daarom organiseert ANNNA op 21 januari de Avond van de Miskleun in de Broedmachine. Op deze avond delen vier sprekers een misser, een faalmoment, een foutje bedankt met het puliek. Kaartjes zijn tien euro, en dat is inclusief een consumptie, vier missers en een gezellige avond. Zien we je daar?

Het zebra dilemma

Ik geef les in interculturele communicatie. Als bijwerking van dit beroep probeer ik me vaak in anderen in te leven. Bijvoorbeeld in toeristen in de stad.

En dan kom ik vaak bij dit dilemma:

Wat te doen met de toerist en het zebrapad?

Stel; je zit op de fiets. Je fiets bijvoorbeeld achter het Centraal Station van Amsterdam. Je komt bij een zebrapad, en daar staat iemand op het punt om over te steken. Je denkt dat het een toerist is. Het is bijvoorbeeld iemand met een rolkoffertje en tennisschoenen. Of het is iemand die het volste vertrouwen heeft in de werking van het zebrapad, daar kan je toeristen ook heel goed aan herkennen. Wat doe je? Afremmen? Of rij je door?

Ik bedoel het allemaal heel goed en behulpzaam voor mijn medemens. Dit is waarschijnlijk deel van mijn probleem, maar goed, ik wil dat even vooropstellen. Iemand die zich niet zo in anderen inleeft, heeft dit dilemma gewoon niet.

Het punt is, als je stopt, versterk je het vertrouwen van je medemens in het zebrapad. En dan lopen ze bij de volgende oversteekplaats waarschijnlijk keihard tegen een fiets aan. Je bent toch een soort van de eerste kennismaking met de stad. Want waarom zouden die mensen anders uit het Centraal Station komen. Je kan ook zeggen: waarom zouden die mensen anders zo veel vertrouwen hebben in het zebrapad? Beter weten die mensen meteen dat het zo niet gaat in Amsterdam. Fieters zijn koning.

Rij je door, dan rij je die arme mensen bijna van hun sokken. En dan zijn ze bang, en boos, en ik, ik hou me niet aan de wet. Soms zijn het oude dametjes, of oude heertjes, of mensen met een hondje. Ik pleeg een strafbaar feit. Ik doe iets wat niet mag. En dat vind ik ontzettend lastig.

Ooit sprak ik een CIA-agent. Dit ook dankzij mijn docentschap in interculturele communicatie. Het Amerikaans Consulaat is vaak een bestemming voor een excursie voor een groep studenten, en die agent, die was daar toevallig. Hij zei: “de grootste reden waarom Amerikanen naar het consulaat komen zijn; ze zijn geskimd,  of ze zijn aangereden door een fiets.” En daar denken Amerikanen niet aan he! Ze denken drugs, prostitutie, criminelen, Amsterdam! Ze denken aan alles, behalve aan fietsverkeer.

Eigenlijk doe ik juist het goede! Ik bescherm de toerist tegen ongelukken in de toekomst! Door door te rijden, waarschuw ik ze. Fietsers zijn gevaarlijk. Zebrapaden zijn geen garantie. Of is dit een smoes. Laat ik me meesleuren met de algehele Amsterdamse fietsende bende. Ben ik iemand die ook in de sloot springt als Jantje in de sloot springt. Kan ik wel mijn eigen mening vormen? Wat is mijn identiteit? Wie ben ik?

Herken jij dit dilemma?

Twelve steps to becoming a great intercultural communicator: Ethnocentrics Anonymous

What if I would base my classes on the principles of Alcoholics Anonymous? The principles of AA are world-famous and are proven to work. Just like learning intercultural skills, it is about a perspective shift of the student. It involves deconstructing and reconstructing personal beliefs.

Triggered by these thoughts, I decided to use AA’s principles as a thought experiment to reconsider the order of my course content for next semester. I train students in Intercultural Communication and Personal Leadership (in intercultural communication) and I see every semester as a fresh start, which I approach with new energy and curiosity to try out new instruction methods.

So, what if my class was like AA? What would I do first? Here is a link to AA’s original famous 12-step program.

And here are my 12 steps to becoming a great intercultural communicator

  • Step 1: Recognize that you are still learning. Understand and acknowledge that there are aspects of other cultures you do not know about.
  • Step 2: Believe that different people live by different rules, that are equally valid to our own.
  • Step 3: Make a decision to be open, mindful, and observant of all the differences and similarities between people in the world we live in.  Set a goal, to notice a number of undiscovered differences and similarities every day.
  • Step 4: Get to know yourself. Know what you value, and how you came to value what you value.
  • Step 5: Recognize that your truth is one of many truths out there. “The Golden Rule” does not exist.
  • Step 6: Accept that you have to practice, work, craft your skills and reflect on your actions and experiences to get better at Intercultural Communication.
  • Step 7: Let go of beliefs that are in the way of your intercultural development.
  • Step 8: Make a list of situations in which you want to behave differently. Describe how you would like to behave.
  • Step 9: Behave differently. Try to adapt to the situation, be vulnerable, get out of your comfort zone and research uncomfortable interactions. Reflect on your behavior, and try again.
  • Step 10: Continue to practice leadership of your own actions, judgments, and experiences. When you are wrong, promptly admit it to yourself and others.
  • Step 11: Meditate, reflect on your actions and thoughts, be mindful in daily life, practice what you preach.
  • Step 12: Teach others.

There are so many parallels to AA and Intercultural Communication. First of all, if you skip a step, the method will not be as effective for you. If you do not believe that people with different values have equally valid beliefs (step 2), it is almost impossible to practice intercultural skills with an open mind. In my experience, you will have to go back to step 2, until you have resolved this step, and then continue to practice.

Secondly, may a closed mindset be a sort of addiction? Is not considering other peoples beliefs, values, and cultural sense, an easy way out? In a way, judgment is an easy escape from a nuanced view of the world and its complexity. Ignorance is bliss, as the famous saying goes. Being uncomfortable, mindful, open, out there, enhances your intercultural communication skills. Being comfortable, judgemental, sure of your own values and beliefs, is not helpful at all for your development as an interculturalist.

Finally, I believe that there is still something to learn for me. I may not practice all the recommendations in all of these steps. Though I have worked in intercultural communication for more than six years now, I feel like there are still plenty of things to learn and practice for me.

Did you find interesting parallels to your work and these 12 steps? Do you think I am missing something, or should word something differently? Let me know! I am eager to learn.

LCTCS Conferentie New Orleans

Vorige week was ik uitgenodigd op de conferentie van de Louisiana Community and Technical College System (LCTCS) in New Orleans. Ik was daar om te vertellen over het Study Abroad programma over watermanagement dat ik heb georganiseerd voor LCTCS in samenwerking met CIEE. Hierbij een foto via Chancellor Roberts van het Northshore Technical Community College:

In april dit jaar was de groep studenten en hun professor in Nederland, en we hebben samen bijna alle dijken, dammen, waterwerken en drijvende huizen van Nederland gezien. Nu heb ik zelf mogen beleven hoe anders het is als het regent in New Orleans. Ik hoop nog lang samen te mogen werken met deze mooie organisatie die er naar streeft om in elk huishouden in Louisiana iemand met een certificaat of diploma te hebben.

Samen de wereld een beetje beter maken!

Overleven door samenwerken

Een week geleden las ik een artikel op De Correspondent: Hoe de mens de baas op aarde werd. Een paar dagen na het lezen van het artikel realiseerde ik me pas hoe belangrijk dit artikel is voor mijn werk. In dit artikel beargumenteert Rutger Bregman (sowieso één van mijn favoriete Correspondenten, natuurlijk om zijn pleidooi voor het basisinkomen, maar ook vanwege manifest Schuldvrij en de Rudi en Freddie Show), dat de voorvader van de mens zijn concurrent, de Neanderthaler, heeft kunnen verslaan door samen te werken.

RP-F-00-1017
Mensch und Gorilla van Carl Huth, CC0,  via Rijksstudio

Neanderthalers waren waarschijnlijk sterker en intelligenter (ze hadden tenminste een grotere herseninhoud) dan Homo Sapiens. Toch stammen wij met z’n allen af van de Homo Sapiens, en is de Neanderthaler uitgestorven. Bregman haalt een interressante ontdekking aan van een groep Duitse onderzoekers, die intelligentietests uitvoerde bij peuters, van de soorten mens, chimpansee en orang-oetang. En wat blijkt? Alle soorten zijn even goed in de tests op de gebieden van ruimtelijk inzicht, rekenen en causaliteit, sterker nog, er zijn tests waarbij een chimpansee als sterkste uit de test komt.

De mens maakt pas een groot verschil op de test ‘social learning’, het vermogen iets te leren van een ander. Helaas kunnen we Neanderthalers nooit meer testen op deze gebieden, maar afgaande op Bregmans aangehaalde bronnen en onderzoeken lijkt dit een zeer overtuigend argument voor dit mysterie uit de oertijd. Ik raad je zeker aan het hele artikel te lezen op de Correspondent, of om de podcast te luisteren. Rutger Bregman slist een beetje, en dat maakt het heel aangenaam om naar hem te luisteren.

Waarom is dit relevant voor mijn werk? Mijn werk is om mensen samen te laten werken, het delen van kennis te faciliteren en met een groep op nieuwe ideeën te komen. Daarmee kom je tot een collectieve wijsheid, een som van de intelligentie van mensen in de kamer. En kan je anderen, die in hun eentje misschien wel sterker, groter en intelligenter zijn dan jij, uiteindelijk verslaan.

 

Maker-IJ prijsvraag

€10.000, bestemd voor goede ideeën

Samen met Nicky Duin van NeverSayNicky start ANNNA in februari 2018 het project  Maker-IJ prijsvraag. De prijsvraag zet de IJmond op de kaart als centrum van de maakindustrie en koppelt kunstenaars, ontwerpers en makers aan bedrijven, om zo een creatieve kruisbestuiving mogelijk te maken.

flyer1makerij (1)

In juni 2018 zal de eindexpositie plaats vinden, in samenwerking met WeMakeThe.City festival van de MRA. Lees meer op www.maker-ij.nl.