Dorpsplan Wijk aan Zee

Ik ben niet in Nederland, maar mijn eindrapport met aanbevelingen voor het Dorpsplan Wijk aan Zee is afgelopen week goedgekeurd door het college van Beverwijk. Daarom stond dit mooie artikel in de krant!

Gaaf hè! En dan hebben ze nog niet eens het succes van de crowdfunding voor de Skatebaan in Wijk aan Zee genoemd, de nieuwe initiatieven van het dorpshuis, de aandacht voor vrijwilligers in het dorp of het ontzettend mooie eindrapport van Space&Matter met scenario’s voor de toekomst van Wijk aan Zee:

Bedankt wethouder Niele voor het geweldige compliment; –als ze binnenkomt denk je dat de zon schijnt– Zo superfijn dat ik dat door mijn werk kan doen. Het is de reden dat ik nu op reis ben. (In het artikel staat — op wereldreis– :)) Dit jaar is ook mijn relatie van 17 jaar verbroken. We hebben besloten om uit elkaar te gaan. Ik kon daardoor de energie om het zonnetje naar boven te halen niet altijd meer opbrengen, en mijn energie is heel belangrijk voor mijn werk, vooral voor het werken met grote groepen mensen. Ik had niet meer de beschikking over mijn volledige capaciteit.

Ik ben nu in midden-Amerika flink aan het opladen met zon! Zodat ik dat straks weer in kan zetten en door kan geven. Ik hoop dat er dan nog meer mooie opdrachten zoals deze zijn!

Hoe het gaat

Mijn familie vraagt hoe het gaat. Het gaat goed, ik heb het hartstikke naar mijn zin. Met wat dipjes daar gelaten, zit ik in het algemeen lekker in mijn vel. Ik vind het heel heftig dat de lockdown in Nederland weer is verlengd. Ik zit hier in de zon, aan het strand en ben heeeeeeel dankbaar dat ik vrij kan rondlopen en veel mag mee maken.

Ik ben nu voor de tweede keer in Costa Rica, na mijn uitstapje in Nicaragua, en na in zo’n heel arm land geweest te zijn voelt het hier rijk, comfortabel en makkelijk. Ik ben hier nu echt op vakantie met José, inclusief bezoek aan ingwar en jenny. Dat is heerlijk vakantie, en het zal niet zo lang meer duren voordat ik weer zat ben van vakantie en weer wil gaan reizen 🥸.

Maar hoe het gaat? Nu heel rustig, relaxed en comfortabel. Het zal een fase zijn, en ik bekijk het per dag. Dikke kussen en knuffels aan iedereen in Nederland. 😘

Hoeveel vulkanen zijn er in jouw land?

Dat vroeg de taxichauffeur in Nicaragua aan mij. Nou meneer, helemaal geen één. Echt geen één? Vroeg hij? Nee todos plat, helemaal vlak, plat, niks, nada. Nicaragua, het land van meren en vulkanen, waar mijn taxichauffeur heel graag zijn Engels met mij oefent. Je kan je niet voorstellen hoe prachtig mooi het is. En hoe ontzettend arm.

Op straat zie je schooierende honden, mensen met één been, junkies en oudjes in gescheurde kleding. Naast de straat palmbomen, iguana’s, meren en stranden. Degenen die alles op alles zetten om geld te verdienen verkopen zonnebrillen, armbandjes, snoep, kinderspeelgoed, telefoonopladers en koude drankjes in plastic zakjes. We hebben zelfs iemand aan onze tafel gehad met een display vol afstandsbedieningen. Je zal het maar net nodig hebben.

Soms heb je een stukje land zonder huisje dat helemaal vol ligt met vuil en goorigheid, een klein kind en een varkentje scharrelen er tussen op zoek naar wat eetbaars. Soms loopt een hondje gek van de honger zo de straat over en wordt aangereden. Ze blijft naast de weg liggen, en constant cirkelen de gieren over het land op zoek naar dit soort ongelukken.

Het is zo ontzettend hard. En het contrast is echt heel groot. Wat kan je, als je hier geboren bent, als je valt voor de drank en de drugs. En die stomme loterijen waarvoor iedereen maar kaartjes blijft kopen. Ik wil dit land kennen, ik wil het beter begrijpen. Er zijn hier zo ontzettend veel mensen overleden de laatste jaren, aan een epidemie die de president ontkent.

Mijn medereizigers leren mij hoe je hier mee om kan gaan. Koop niet van kinderen, dat houdt ze uit school. Ga naar lokale ondernemers. Koop eten voor mensen als ze honger hebben. We hebben een groepje kinderen aan onze tafel gehad waarvan de grote zus met een lepel al haar zusjes en broertjes eten gaf van het bord wat wij ‘niet lekker vonden’. Het is verdrietig en de realiteit, je bent deel van de wereld en je kan het maar beter accepteren zoals het is. Ook als ik weg ben zal dit hier de realiteit zijn. En ook als ik terug kom. Want woooow jongens wat is dit een prachtig land, en ondanks alle misère zijn er ook geweldig mooie ervaringen. Dit hoort er bij. Je kan niet alleen het zoet hebben.

de foto die je neemt
Als je een kwartslag draait.

Vrienden maken

Ik schrik wakker om 5.45 in mijn kamer met al mijn kleren van gisteravond nog aan. Dat komt mooi uit want ik moet heeel snel inpakken om de bus niet te missen die ik gister heb geboekt. Volgens mijn ticket moet ik om 6.15 op het busstation zijn. Maar punt één, dat ga ik niet redden, en punt twee, de bus gáát eigenlijk pas om 7 uur, dus daar mikken we op.

Gelukkig ben ik wakker geschrokken want ik had geen wekker gezet. Ik heb altijd al moeite met het inpakken van mijn tas, wat pak ik het eerst in, waar zal beginnen? Gelukkig heb ik gister al een beetje organisatie aangebracht. Maar nog niks ingepakt. Ik ben lekker gaan eten met vrienden, die om één of andere reden constant tequila’s bleven bestellen. Ik ben zo blij dat ik hier vrienden heb gemaakt. Het is zo anders om je tenminste een beetje gekend te voelen, niet helemaal alleen. Het maakt het reizen totaal anders, ik voel me veel meer op mijn gemak.

Ik vind het moeilijk om vrienden te maken, voel me snel te veel, te oud tussen de twintigers en ook te intens. Ik zie dit als de kans om helemaal mezelf te zijn, eerlijk te zijn en precies te doen wat ik zelf wil. Niemand heeft hier een beeld van me, niemand weet hoe ik normaal ben, en ik laat dat ook allemaal los. Het is natuurlijk makkelijker om vrienden te maken als je lekker oppervlakkig mee praat, en dat kan ik gewoon niet. Dus het was een superfijne ervaring om vrienden te maken die je waarderen als je echt helemaal jezelf bent. En dat ze dan de hele avond tequilla’s bestellen neem ik op de koop toe. 

Ik schrijf dit vanuit een ijs- en ijskoude bus, dus ik heb het gered. Iedereen draagt mondkapjes dus het is niet erg dat ik een beetje stink. Ik ben blij dat ik zowel een vest als een sjaal mee heb genomen, ik sleep het elke keer mee, en nu maak ik eindelijk die belachelijke airconditioning mee waar ik het voor in mijn tas heb. Ik was toch nog scherp genoeg in de vroege morgen. Ik ga weer terug naar Costa Rica, en morgen haal ik José op van het vliegveld. En dat betekent dat ik nu al kan uitkijken naar het verder samen reizen met een vriendin tegen wie je alleen maar eerlijk kan zijn. ♥️

Het was een feest

Ik zit nu bij een heel authentiek Nicaraguaans eettentje. Zo authentiek dat de 8-jarigen aan tafel zitten te roken, en je heel hard moet praten om boven de muziek uit te komen zeg maar. Het is super schoon, mensen ontsmetten constant hun handen, de tafels en zelfs de stoelen, en alle bestek zit ingepakt in papieren doekjes. De angst voor het virus zit er goed in.

Op straat komt van alles voorbij, dronken mannen die elkaar ondersteunen, groepjes op scooters en motoren, taxi’s. Ik vind het heerlijk om hier lekker alleen te zitten en alles te observeren, het is direct naast mijn hostel, dus ik ben ook zo in bed. Het is nu negen uur ‘s-avonds en ik heb de hele middag gedanst. Heel hard gedanst. De blaren staan op mijn tenen van het dansen.

Het was een feest met verschillende locaties, van het ene zwembad naar het andere, een poolcrawl in plaats van een pubcrawl. Bij de laatste locatie was een geweldige vrouwelijke DJ aan het werk, en ik heb gesprongen en gejoeld. En het is klaar. Uitgedanst. Ik heb van twee uur s-middags tot negen uur s-avonds gedanst, soms in mijn eentje, soms met mensen uit het hostel en het was ge-wel-dig. En toen was ik er klaar mee.

Iedereen ging de bus in naar de volgende locatie. Ik ging in een taxi terug naar het hostel. toen ik daar aan kwam was het pas kwart voor negen. De tijd dat de stoere mensen nog niet eens denken aan uitgaan. Ik ben niet stoer. En ik heb ook geen zin om nog van locatie naar locatie te slepen met een stel steeds twintigers die steeds meer drinken. Ik mis mijn vrienden en festivalgangers! Ik zit hier lekker in een schoon shirt in een fijn eettentje om me heen te kijken.

Het is heerlijk om de vrijheid van het feest te voelen. Het is heerlijk om hard te dansen en te springen aan een zwembad in de zon. En het is heerlijk om zelf te besluiten wanneer je naar huis gaat.

Misschien kan ik het geld dat ik hier besteed beter inzetten voor festivalkaartjes met vrienden deze zomer? Dat zou deze zomer toch eindelijk moeten kunnen?

Kijk voor de feest-filmpjes op mijn instagram!

Gringo Tax

Ik ben aangekomen in het paradijs! Palmbomen, lieve mensen, witte stranden en zo betaalbaar! Het is hier ronduit belabberd leven voor Nicaraguanen zelf, en tegelijk is het een paradijs voor toeristen.

Om hier te komen moest ik mijn eerste grensovergang in Centraal-Amerika over en dat was een uitdaging! Gelukkig zijn de landsgrenzen tussen Costa Rica en Nicaragua open, maar je moet wel echt weten waar je moet zijn om alle papiertjes te halen en te weten wie je wel en wie je niet hoeft te betalen. Gelukkig hebben deze lieve mensen een blog geschreven over bij welk winkeltje je wat kan halen, en dat heeft erg geholpen. Ik hoef het nu ook niet meer helemaal uit te schrijven voor jullie, want je kan daar lezen hoe chaotisch het is vanuit Nederlands perspectief.

Omdat ik netjes op tijd alle documenten aan de Nicaraguaanse regering had gestuurd was ik hoppa binnen een half uur de grens over. Onderweg passeerde ik een groep van zo’n 30 beteuterde mannen in sportoutfits, waarvan ik later begreep dat hun PCR-tests voor de hele groep als ‘nep’ werden bestempeld door de grenspolitie. En dan sta je daar. Gelukkig had ik van alles uitgezocht en mijn PCR-test bij een officiële, door de regering goedgekeurde, instantie laten doen. Op het moment dat ik dat soort dingen aan het uitzoeken ben voel ik me alsof ik overdreven bezorgd ben en los moet laten, gewoon zien wat de dag brengt! Maar als ik dan supersoepel de grens over wandel, omdat ik alles klaar en in kleur geprint heb in mijn mapje, ben ik toch wel blij met mijn eigen reisstijl.

Ik heb nu ook bij mijn weten mijn tweede gringo tax betaald. En ik vind het dikke prima, blijf mij maar voor de gek houden. Een gringo is in Centraal- en Zuid-Amerika elke Westerse buitenlander (en een yanqui is een Amerikaan). En gringo’s betalen extra, want je kan ze makkelijk voor de gek houden, en ze hebben toch geld.

Na dat al mijn bagage door de scanner was geweest in Nicaragua, pakte een vriendelijke beambte mijn tas, en marcheerde naar de taxistandplaats. Ik bedoel, een stukje weg waar misschien taxi’s zijn, of niet, of ze zijn om de hoek. Hij werkte voor het bureau voor toerisme zei hij, en hij hielp toeristen het land binnen komen. Ik was toen al door alle douane en controleposten heen, dus feitelijk was ik allang ‘in het land’. Onderweg ratelde hij door over hoe veel ik de taxi moest betalen, wanneer ik de taxi moest betalen en dat ik eerst mijn bagage uit de taxi moest halen alvorens te betalen. Er ging vast ook een bus. Maar ik had gelezen dat de taxi maximaal 25 dollar zou zijn, dus ik was al voorbereid om een taxi te betalen in plaats van twee hete, langzame, volle bussen met overstap. Nu had ik geen keus meer, de taxi werd voor me geregeld, dat kon echt niet voor minder dan 30 dollar en hoppa, vrouw in taxi, bagage in taxi en wegwezen. Ik zag best dat de taxichauffeur onze douanebeambte wat geld gaf, en dat de beambte van mij ook een ‘tip’ wilde in Costa Ricaanse Colones vond ik gewaagd, maar ook dikke prima. Ik was de douane door, iedereen wilde me alles, van sim-kaarten tot cashewnoten verkopen aan de grens, en ik was de chaos voorbij en ik zat in een taxi en niet op en hete bushalte midden in de zon. Daarbij waren er geen andere gringo’s in de buurt, en taxi’s had ik zelf ook niet kunnen vinden, de stroom toeristen is zeer dun aan de grens bij Penas Blancas.

Binnen een half uur was ik op mijn eindbestemming voor 5 dollar en een paar Costa Ricaanse centen meer dan waar ik op had gerekend, en het is hier heerlijk. Toen de taxichauffeur geen wisselgeld had in Amerikaanse dollars maar mij in Nicariguaanse Cordoba’s wisselgeld gaf, dacht ik wel dat ik nog een keer gringo tax ging betalen. En ik heb het zonder zeuren aangenomen omdat ik de hele reis een heel vrolijk gesprek had gehad met deze taxichauffeur. Toen ik eenmaal in het hostel de officiële wisselkoers op zocht, bleek dat hij me precies het juiste bedrag terug had gegeven. Hij had vast al genoeg aan mij verdiend. Als het zo moet, reken dan maar een paar centen extra om deze vrouw op de meest paradijselijke plekken op aarde te brengen. Kom maar op met je gringo tax, dan blijf ik alles van te voren goed uitzoeken. Nu ook toegevoegd aan de voorbereiding op een nieuw land; altijd de wisselkoers opzoeken!

Beslissingen

Ik moet mezelf er elke keer toe zetten om een lokale bus te nemen. Het is niet te zeggen waar hij gaat, hoe laat, en hoe je die bus weer tot stoppen krijgt. Er zijn natuurlijk wel manieren voor; je kan in je beste Spaans mensen op straat vragen waar of hoe laat de bus vertrekt, je kan vooraan naar de chauffeur lopen om te proberen om de bus te laten stoppen waar je wil zijn, je kan simpelweg te laat uitstappen en proberen een taxi te vinden, dat kan allemaal. Maar het is elke keer een drempel, lekker ongemakkelijk allemaal.

Mijn Spaans is (nog) niet zo goed, en de mensen op straat sturen je ook zo naar de verkeerde bushalte. Omdat ze het zelf niet weten, of omdat je een stomme toerist bent. Ik loop te worstelen met het bagage compartiment, moet ik het zelf open doen, doet de buschauffeur het open, is mijn tas daar veilig, en alle plekken die uitkijken op het bagage compartiment zijn vol, dus ik moet aan de andere kant zitten, of ja, wat zou ik eigenlijk kunnen doen als ik iemand met mijn bagage weg zie lopen.. er achteraan rennen? Bij een busstop langs de snelweg? Ik dacht het niet. Er zitten geen onvervangbare dingen in. Ik laat het los en ontspan.

Al dit soort kleine beslissingen, de hele dag door, zijn lastig in je eentje. Neem ik de lokale bus of een dure taxi? Welk hostel zal ik boeken? Hoe laat ga ik naar dat busstation? Laat ik die grote kakkerlak door de kamer lopen of ga ik hem vangen? En het draaft door! Ben ik te veel aan het uitgeven? Zou ik niet moeten sparen voor een huis? Hoe zou het in Nederland zijn? Mijn lieve vrienden en familie moeten een nieuwe lockdown in, zo ontzettend rottig voor jullie, lieve mensen.

Ik vraag mezelf niet af of het goed is dat ik hier zit. Het is heeeeel goed dat ik hier zit en alles zelf beslis. Ik ben nu op weg naar een land waar “corona niet bestaat” maar waar je wel een PCR test moet doen om binnen te komen; Nicaragua. Over die beslissing heb ik lang gedaan, ik heb iedereen die ik tegen kwam gevraagd of ze geweest zijn en of het veilig is en wat ze mij zouden aanraden, en ik heb er zin in! In San Juan del Sur, mijn eerste bestemming, zal ik één ding niet zijn, en dat is alleen! Hasta Luego!

Onverwachte vrienden

Één van de zorgen die ik had over Costa Rica, is dat het hier vol zou zitten met Amerikanen. En aangezien ik veel met Amerikanen heb gewerkt, dacht ik dat dat een grote afleiding zou kunnen zijn tijdens het reizen. Je weet wel, je loopt ergens door een mooi gebied, lekker rustig, en ineens kom je een groep schreeuwende Amerikanen tegen. Weet je wat ik bedoel? Weg idylle.

Maar soms zijn Amerikanen heel leuk! Ik was op excursie naar Isla Tortuga, (een eiland in de vorm van een schildpad, niet een eiland waar je schildpadden kan zien, jammer genoeg), en een beetje bezorgd dat ik daar als enige solo-reiziger op die boot zou zitten. Bang dat er allemaal stelletjes en families leuk zo’n bootreis gaan maken, maar backpackers niet.

Op straat zitten hier in Jacó veel boekingsagenten met flyertjes en foldertjes voor de verschillende dingen die te doen zijn in de omgeving. Ik vroeg naar een excursie waar veel solo reizigers naar toe zouden gaan, en hij zei dat ik op deze excursie zeker vrienden zou maken. En anders wilde hij mijn vriend wel zijn. Ja ja.

Dus ik zit een beetje in mijn eentje een beetje voorop die boot, want wat als er dolfijnen zijn, dan kan je die daar natuurlijk het beste zien, lekker ongemakkelijk te zijn. En dan komen de Amerikanen, super enthousiast, vriendelijk en Amerikaans, en beginnen een gesprek over álles, één was gastgezin voor een Nederlandse student, de ander is fan van van Gogh, en de andere twee zijn gewoon in het algemeen enthousiast. In tien minuten werd ik geadopteerd door deze vier dames, die tusen de 40 en 66 jaar oud waren, en álles hebben gefilmd en gefotografeerd. En verteld.

We hebben met z’n vijven gesnorkeld, op de bananenboot gezeten en gedanst op de boot. Ik heb een paar filmpjes op mijn instagram: https://www.instagram.com/annna_events/ en klik op het rondje onder mijn profielfoto: -op reis in 2021- maar voor de rest wacht ik de foto’s van m’n nieuwe vrienden af. Want ik móét natuurlijk langs komen in Portland en in hun huis slapen, en alles. Dus superleuk. Wat leuk die lieve enthousiaste Amerikanen, goed dat er hier veel van zijn.

Foutjes die niemand ziet

Ik kan het bijna niet geloven, ik vlieg alleen de Atlantische oceaan over. Onderweg om alleen mijn eigen zin te doen. Niet zonder foutjes te maken, maar hee, dat ziet toch niemand.

Wat voor foutjes vraag je?

Nou bijvoorbeeld vanmorgen, ik wilde als een echte backpacker beginnen, zo één die met de bus naar het vliegveld gaat in plaats van met de taxi. Dus ik alles uitgezocht, gedubbel checked, en om 4 uur ‘s-ochtends naar het busstation gelopen. Dat ga ik dus meteen nooit meer alleen doen hè, ook weer geleerd, dan is er niemand op straat behalve straatvegers, dronkaards en daklozen, en dat is geen goed idee. Mentale aantekening van gemaakt. Al waren er deze maandagnacht geen dronkaards en daklozen in Puerto de la Cruz hoor pap.

Het busstation was al 15 meter verder dan Google aangaf, en de bus stopte nog eens 30 meter verderop. Dus tegen de tijd dat ik dat doorhad, en naar de bus hobbelde met mijn twee rugtassen, reed de bus alweer weg. En ook in Spanje mag je niet buiten de halte op de bus stappen.. “Nee-nee” deed de buschauffeur met zijn vingertje.

En ik was nog wel 20 minuten te vroeg. En ik had nog wel de QR-code op de bushalte gescand om voor de zesde keer te checken of mijn bus hier wel kwam. En er stond van wel! Dus ik heb het bonnetje van de taxi bewaard, dan kan ik die nog boos ergens heen sturen. Google ofzo, of het busbedrijf.

Maar goed, dat zag toch niemand. En ik was op tijd op het vliegveld. En nu zit ik in het vliegtuig naar San Joseeee. En staat er voorlopig geen dure vlucht op het programma om te missen, dus ik kan overal verkeerd staan en te laat komen.

Joe Joe!

Dag 11 van 181

Vakantie, dag 11 van 181 geeft mijn agenda aan. Ik heb zes maanden vrij genomen en het is nog niet helemaal tot me doorgedrongen.

Het is vandaag mijn trouwdag. Het zal de laatste zijn, want het contract voor de scheiding zat vandaag in mijn mail. Het is de reden dat ik vrij heb genomen. Mijn tante Joke schreef me gister in een berichtje “helemaal je hart volgen en je rugzak legen.” Dat klopt helemaal. Één voor één dingen los laten die ik niet meer nodig heb, die niet meer bij mij passen. Zoals mijn trouwdag, mijn leven in een team, ‘de vrouw van’. Tijd om op eigen benen te staan, zelf beslissingen te nemen, op mezelf te vertrouwen.

Omdat het allemaal zo persoonlijk is vind ik het veel moeilijker om hier over te schrijven dan over Japan, waar mijn eerdere blogs over gingen. Van veel vrienden en familie kreeg ik de vraag of ik zou schrijven, of ik ze op de hoogte zou houden, zoals in Japan. Ik vind het moeilijk. Ik ben bang dat mijn avonturen mensen pijn doen, dat ik dingen schrijf die je niet wil lezen. En gewoon “en toen was ik hier, en toen was ik hier” dat zit er voor mij niet in op het moment. Ik ben namelijk op reis om helemaal mijn hart te volgen en mijn rugzak te legen, en als ik eenmaal ga schrijven komt dat allemaal op papier. De reis die ik maak gaat niet per se over Centraal Amerika.

Dus. Succes er mee.

Groetjes uit Tenerife, waar we de eerste Zuid-Amerikaanse tempels al hebben gezien als we onderzoeker Thor Heyerdahl mogen geloven. Dat is nog eens een avonturier! Zoek de documentaire Kon Tiki maar eens op waarin hij met een rieten bootje de Oceaan over zeilt om te bewijzen dat vroege beschavingen al over zee reisden en overal tempels bouwden.